![](https://sphotos-a.xx.fbcdn.net/hphotos-snc7/s720x720/3508_4339742770702_825889747_n.jpg)
ရဲေဘာ္တုိ႔နဲ႔တူေပ်ာ္ေပ်ာ္
ဗဟုိမွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့ကုိ သူ႔ညီအရင္းလုိအရမ္းခင္တဲ့ ကုိတုိက္ဂါးဆုိတာ လာလာလည္ေလ့ ရွိတယ္။ သူက သူ႔ဆီမွာစားစရာရွိတုိင္း က်ေနာ့ကုိမွ်ေၾကြးတယ္။ သူက ျမန္မာ့လက္ေ၀ွ႔ထုိးတာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။ မာနယ္ပေလာမွာ ပြဲေတြလမ္းေတြရွိတဲ့အခ်ိန္ လက္ေ၀ွ႔ပြဲေတြရွိၿပီဆုိရင္ သူက လက္ေ၀ွ႔ သြားထုိးၿပီး က်ေနာ့ကုိလၻက္သုတ္လုိက္၀ယ္ေႂကြးတယ္။ လၻက္ရည္လည္းတုိက္တယ္။ အဲ… တစ္ခုဘဲ.. သူလက္ေ၀ွ႔ထုိးၿပီးက်ေနာ့ဆီ၀င္လည္ေတာ့ “ေဟ့… တုိ႔ေတြ မာနယ္ပုေလာမွာ လၻက္ရည္သြားေသာက္ၾကရ ေအာင္၊ ငါလက္ေ၀ွ႔ထုိးလာေတာ့ ပုိက္ဆံနဲနဲရလာတယ္ကြ” လုိ႔ေခၚတယ္။ က်ေနာ္သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ အထုိးခံထားရတာအဖုအပိန္႔ေတြနဲ႔။ မ်က္လုံးတစ္လုံးကလည္းပိတ္ေတာ့မယ္။ ဟာဗ်ာ… ခင္ဗ်ားပုံကုိၾကည့္တာနဲ႔တင္ ခင္ဗ်ားေႂကြးတာမစားရက္ေတာ့ဘူးလုိ႔ျပန္ေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက “ညီေလး ကလည္းကြာ အဲဒါေတြခနေနေပ်ာက္သြားမွာပါတဲ့”။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္အေပၚမွာ အဲဒီေလာက္ေကာင္း တဲ့ ရဲေဘာ္ညီအကုိေမာင္ႏွမေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႔ခဲ့တာ က်ေနာ့အတြက္ အျမတ္ပါဘဲ။
ရယ္စရာေျပာတတ္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြထဲမွာ မုဒုံဘက္က ကုိစုိးလြင္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔ကုိ ႀကီးမုိက္လုိ႔ ၀ုိင္းေခၚၾကတယ္။ ႀကီးေလ မုိက္လာေလဆုိတဲ့သေဘာေပါ့။ သူကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္ေတြနာမည္ေျပာင္ေပးတဲ့အခါ ေက်ေက်နပ္နပ္မျဖစ္တာက က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႔မွာေမြးၿပီး ရန္ကုန္မွာႀကီးတဲ့ကုိသက္။ ကုိသက္က ႀကိဳးေတြ၊ အပ္ေတြ စုေဆာင္းထားေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ စစ္အကၤ်ီ ဘက္တံဆိပ္ေတြကုိ အပ္ေပ်ာက္ တကယ့္ကုိေသေသသပ္သပ္ခ်ဳပ္ေပးႏိုင္တဲ့ သူလည္းျဖစ္တယ္။ ေက်ာပုိးအိပ္၊ ဖိနပ္ကအစ သူ႔ရဲ့ဣစၦာသရအိပ္ထဲက အပ္ေတြႀကိဳးေတြနဲ႔ခ်ဳပ္ေပးေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြက ထီးခ်ဳပ္တယ္၊ ဖိနပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆုိၿပီးသူ႔ကုိ နာမည္လွလွေလး၀ုိင္းေပးလုိက္တယ္။ ကုလား ႀကီး။ သူ႔ကုိ ကုလားႀကီးလုိ႔ေခၚရင္ သူျပန္ေျပာေလ့ရွိတာက “ရီး..ကုလားႀကီးပါ့လား” တဲ့။
ကုိစုိးလြင္ေျပာေျပာေနတဲ့ ရီစရာထဲမွာက အမွတ္တရ တစ္ခုရွိတယ္။ မြန္အဖုိးႀကီးနဲ႔ မြန္မေလးတစ္ေယာက္ စက္ဘီးခ်င္းတုိက္မိၾကတယ္တဲ့။ ဂ်ိန္းကနဲ တို္က္အၿပီး ေကာင္မေလးက “ဘႀကီးလုပ္၊ တစ္ခ်က္မဟုတ္၊ က်မ စပုတ္… ျပတ္” လုိ႔ မေက်မနပ္ေျပာတယ္။ ဘႀကီးလုပ္တာနဲ႔ က်မစက္ဘီးက စပုတ္တုိင္ေတြျပတ္ ကုန္ၿပီလုိ႔ေျပာတာေလ။ အဘုိးႀကီးက ကုန္းထလာၿပီး ေဒါသတႀကီးျပန္ေျပာလုိက္တာက “နင့္စပုတ္ျပတ္၊ အေၾကာင့္.. မဟုတ္…၊ ငါ့ေဂြး…လိမ္” တဲ့။ နင့္စပုတ္တုိင္ျပတ္တာကိစၥမရွိဘူး ငါ့စက္ဘီးေဂြလိမ္သြားၿပီလုိ႔ ေျပာတာ။ မြန္သံနဲ႔ထြက္ေျပာၾကည့္ရင္ အရမ္းရီရတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔တပ္ရင္းက ရဲေဘာ္အမ်ားစုက KNU ရဲ့ နာမည္ႀကီး ၀မ္ခခံစစ္အေတြ႔အႀကံဳရွိၾကတယ္။ ရန္သူပစ္ လုိက္တဲ့ လက္နက္ႀကီးက်ည္ဆံတစ္လုံးက ဆန္အိတ္ ၁၂ အိတ္ဖုိးေလာက္ရွိတာဆုိေတာ့ ဂ်ိန္းဆုိၿပီးဟုိ ဘက္က အသံထြက္လာတုိင္း ခံစစ္ထဲကလူေတြ သြားျပန္ၿပီ ဆန္အိတ္ ၁၂ အိတ္ လုိ႔ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္ တဲ့။ ဒီျပည္တြင္းစစ္က က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးကုိဆင္းရဲသားေတြျဖစ္ၿပီး ကမၻာ့အလယ္မွာမ်က္ႏွာငယ္ငယ္ ေနရေအာင္ လုပ္ထားတာပါလားလုိ႔လည္း စဥ္းစားမိေသးတယ္။ သူတုိ႔က လက္နက္ႀကီးသံကုိနားေထာင္ၿပီး အဲဒီလက္နက္ႀကီးသံက ကုိယ့္အနားကုိက်လာမယ့္ လက္နက္ႀကီးလား အေ၀းကုိေက်ာ္ၿပီးသြားကြဲမွာလား ဆုိတာကုိ သိၾကတယ္။ ကုိယ္တုိင္လက္ေတြ႔ႀကံဳမွ သူတုိ႔ေျပာတာမွန္တယ္လုိ႔လက္ခံရတယ္။ ေလခၽြန္သလုိ ရႊီးဆုိတဲ့အသံရွည္က ေခါင္းေပၚေရာက္တဲ့အထိ မေပ်ာက္ေသးရင္ ၀ပ္က်င္းေပၚတက္ၿပီး ထမင္းေတာင္ ေအးေအးေဆးေဆး စားလုိ႔ရေသးတယ္တဲ့။ အဲဒီရႊီးဆုိတဲ့အသံက အနားအေရာက္ ရွပ္ကနဲေပ်ာက္လုိ႔က ေတာ့ နီးရာက်င္းထဲ ဒုိင္ဗင္ထုိးေပေတာ့တဲ့။ ဒီအေတြ႔အႀကံဳကုိ ေစာထခံစစ္မွာလက္ေတြ႔စမ္းခြင့္ရတယ္။
သူတုိ႔၀မ္ခအေတြ႔အႀကံဳမွာ တဘက္ရန္သူကထုလုိက္တဲ့ လက္နက္ႀကီးက်ည္ (အသီး) တစ္ခုက ေခါင္း ေပၚက၀ါးရုံမွာ ညပ္ၿပီးတ၀ီွး၀ီွးလည္ေနေတာ့ ပုန္းတဲ့လူပုန္း၊ ၀ပ္တဲ့လူ၀ပ္နဲ႔ ေနာက္ေတာ့ အဲဒါႀကီးက အရွိန္ ေသၿပီး ဗုတ္ကနဲေျမႀကီးေပၚျပဳတ္က်လာတယ္တဲ့။ မကြဲဘူး။ တခ်ဳိ႔လက္နက္ႀကီးက်ည္ေတြလဲ မကြဲဘဲ ေျမႀကီးထဲ၊ ရႊံ႔ထဲမွာ ဖြတ္ကနဲလာစုိက္ေနတာလည္းရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ ရဲေဆးျဖစ္တဲ့ “ေသနတ္ ဆုိတာပစ္တုိင္းထိတာမဟုတ္ဘူး” ဆုိတဲ့ အဆုိက မွန္တာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔တၿပိဳင္တည္း ေနာက္ထပ္အဆုိ တစ္ခုလည္းရွိေသးတယ္။ “ထိမယ့္ေကာင္ဆုိရင္လဲ က်ည္ဆံမွာကုိယ္ပုိင္နံပါတ္နဲ႔ကုိ လုိက္လာတာတဲ့” ဟင္… ေကာင္းေရာ။ ဒါေၾကာင့္ “ပူမေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ၊ ဘာမွမျဖစ္ရင္၊ ဘာမွမျဖစ္လုိ႔ဘဲ” ဆုိတဲ့ စကားႀကီး ထြက္လာတာျဖစ္မယ္။
ေလာကြားလူက ဗဟုိရုံးရဲ့ ညာဘက္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ စစ္ရုံးရွိတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ အဲဒီစစ္ရုံးဘက္က ဗဟုိ ရုံးေရွ႔က လမ္းေလးအတုိင္း လူေတြတ၀ုန္း၀ုန္းေျပးဆင္းလာတာေတြ႔ရတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ဦးရီထြန္း၊ ကုိတိတ္ႀကီး၊ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကုိေက်ာ္ထင္ရယ္၊ ေနာက္ ဗဟုိဆက္သြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႔၀င္တစ္ခ်ဳိ႔ရယ္။ ၾကည့္ရတာ ေနာက္ၾကည့္ေနာက္ၾကည့္နဲ႔ ေျပးဆင္းလာၾကေတာ့ တစ္ခုခုေတာ့ ေနာက္ဖက္မွာ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့သေဘာ။ ေအာက္ကလူေတြကလည္း ထြက္ေျပးရမွာလုိလုိ။ ဘာလဲဟ။ ရန္သူေရာက္လာတယ္လဲ သတင္းမၾကားပါ ဘူးေပါ့။ ေနာက္မွ သူတုိ႔ထဲကတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။ KNU KE (လက္နက္ထုတ္လုပ္ေရးတပ္) က ဒုံး က်ည္တစ္ခုကုိ မီးရႈိ႔ၿပီးစမ္းပစ္ၾကည့္တာ ဒုံးက်ည္ကတည့္တည့္မသြားပဲ ေကြ႔႔ၿပီးသူတုိ႔ေနာက္ျပန္လုိက္လာ လုိ႔တဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူတုိ႔ဒုန္းက်ည္က ကြဲသံလဲမၾကား ဘယ္က်သြားမွန္းမသိလုိ႔။ နဂုိကမွ ဗဟုိမွာ ေန႔တုိင္းလုိလုိ ညာဦးထီး (ငါးပိ) နဲ႔ခ်ည့္လုိလုိစားၾကရလုိ႔ အဟာရကမျပည့္ရတဲ့အထဲ သူတုိ႔ေနာက္လုိက္ ေျပးတဲ့သူေျပးေနရေသးတယ္။ အဲဒီငါးပိေတြေၾကာင့္လားမသိဘူး၊ က်ေနာ္တုိ႔လက္ေခ်ာင္းေတြ ခနခန၀ဲ ေပါက္ၿပီး ကုတ္ေနၾကရတယ္။ ၀ဲကုတ္ရတာလဲ တစ္ခါတစ္ေလ ဇိမ္က်သား။
ပထမဆုံးေရွ႔တန္းခရီး
KNU တပ္မဟာ (၃) တပ္ရင္း (၇) ေရႊက်င္နယ္ျဖစ္တဲ့ ေက်ာက္ႀကီးဘက္က ေက်ာက္ႀကိဳး စခန္းဘက္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ပထမဆုံးစည္းရုံးေရးဆင္းတဲ့အဖြဲ႔နဲ႔ ပထမဆုံးေရွ႔တန္းထြက္ျဖစ္တယ္။ စည္းရုံးေရးဆုိတာကလဲ အေနအထားသြားၾကည့္တာမ်ဳိးဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီမွာ ႀကိမ္ခုတ္၊ ၀ါးခုတ္၊ ေရႊတူး လုပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြရဲ့ စခန္းအေပၚဖက္ဘုရားကုန္းမွာ ယာယီေနရာယူၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ သုံးေလးေယာက္ ေသနတ္ မပါဘဲ ၆၂ မမ ေလာင္ခ်ာက်ည္ဆံေတြကုိ၊ ခပ္တည္တည္နဲ႔ သင္အူႀကိဳးနဲ႔သုိင္းၿပီး ေနာက္ေက်ာမွာလြယ္ သြားၾကတယ္။ အမွန္က သူ႔ေသနတ္နဲ႔သူထည့္ပစ္ရတာ။ တပ္ရင္းမွာ ၆၂ မမ ေသနတ္ကမရွိေသးဘဲ အဲဒီ က်ည္ဆံေတြခ်ည့္ဘဲရွိေနတာဆုိေတာ့ တစ္ခုခုအသုံး၀င္ေကာင္းရဲ့လုိ႔စဥ္းစားၿပီး သယ္သြားၾကတာ။ ရြာသား ေတြကက်ေနာ္တုိ႔ကုိေတြ႔ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြမွန္းသိသြားၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္းျပန္ေသနတ္ေတြ အျပင္ လက္နက္ႀကီးေတြေတာင္ တစ္ေယာက္တစ္လက္ကုိင္ထားႏႈိင္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြကုိ အထင္ႀကီး သြားတာေပါ့။ ဒါႀကီးေတြက တကယ္တန္းေျပာရရင္ ထိပ္တုိက္သာတုိက္ပြဲျဖစ္ က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လုိပစ္ရမွန္း သိတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါက ေရွ႔တန္းပထမဆုံးအေတြ႔အႀကံဳသာဆုိတယ္ က်ေနာ္တုိ႔ တုိက္ပြဲတစ္ပြဲမွ မတုိက္ ခဲ့ရဘူး။ ရန္သူက ရြာသားေတြဆီကသတင္းအရ လက္နက္အင္အားေတာင့္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေရာက္ ေနတဲ့အျပင္ ေနာက္ခ်န္အင္အားေတြဘယ္ေလာက္မ်ားရွိလည္းမသိဘူးလုိ႔ထင္ေနလုိ႔ လာမစမ္းေသးတာ လည္း ျဖစ္ႏႈိင္တယ္။
သူတုိ႔ဆီက က်ေနာ္ေနာက္တန္းကုိျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ ရန္သူ႔လႈပ္ရွားစစ္ေၾကာင္းတစ္ခု၀င္လာတယ္။ ၆၂ ေတြသုံးခြင့္ရသြားတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ထဲက တစ္ေယာက္က ၆၂ အသီးေတြ (က်ည္ဆံ) ကုိ ၀ါးျခမ္းျပား ထဲထည့္ ဓာတ္ခဲေျခာက္လုံးနဲ႔ေရွာ့ခ္ရုိက္ၿပီးပစ္တယ္။ အနားမွာ ရြာသားတစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆုိ ဘဲ။ ရြာသားလက္ညွဳိးထုိးျပတဲ့ ရန္သူျပန္ထြက္သြားတဲ့လမ္းကုိ ခ်ိန္ၿပီးပစ္ထဲ့လုိက္တာ က်ဥ္ဆံထြက္သြား တာက တျခားဖက္ကုိတဲ့။ ေနာက္တစ္ေန႔ ရြာသားသတင္းအရ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းၿပီးဆုတ္သြားတဲ့ ရန္သူ႔ စစ္ေၾကာင္းထဲကုိက်ကြဲတာ အရာရွိေတြေတာင္ဒဏ္ရာရကုန္တယ္ဆုိဘဲ။ ပစ္တဲ့သူက မထိဘူးဆုိၿပီး သေဘာထားသလုိ သူ႔ကုသုိလ္နဲ႔သူျဖစ္တာလုိ႔ ေျပာရမယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ေခတ္ေပၚလက္နက္ ပုိၿပီးနာမည္ႀကီးဖုိ႔ ျဖစ္လာျပန္တာေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနာက္ပုိင္း အဲဒီေဒသကုိအေျခခံၿပီး ရဲေဘာ္သစ္ေတြအမ်ားႀကီး စုေဆာင္းလုိ႔ရခဲ့တယ္။
အဲဒီပဲခူးေဒသမွာ ေရႊက်င္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြထဲက ဆယ့္သုံးႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ရွိတဲ့ ေကာင္မ ေလးတစ္ေယာက္ဆုိရင္.. အဲဒီေကာင္မေလးက အေၾကာ္ေၾကာ္ၿပီး ဗန္းနဲ႔ထြက္ေရာင္းတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းခ်ေနတဲ့ေနရာကုိေရာက္ေတာ့ သူကက်ေနာ္တုိ႔ကုိ အေၾကာ္၀ယ္စားပါဦးလုိ႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က “ဟဲ့.. ကေလးရဲ့ တုိ႔ကေတာ္လွန္ေရးသမား။ ေတာ္လွန္ေရးသမားဆုိတာ ငမြဲေတြ။ ဘယ္မွာပုိက္ဆံရွိမွာလဲ” လုိ႔ေျပာေတာ့သူက သူ႔ဗန္းထဲကအေၾကာ္ေလးငါးခုကုိ အင္ဖက္နဲ႔ထုတ္ၿပီး က်ေနာ့လက္ထဲထုိးထည့္ေပးရင္း “စားပါဦးရဲ့။ ဦးတုိ႔ေျပာတဲ့ ဒီမုိကလုိစီႀကီးရတဲ့အခါ ျပန္ေပးေပါ့” တဲ့။ ၾကည့္စမ္း ကုိယ္တုိ႔စည္းရုံးေရး ေကာင္းပုံ။
ထူးထူးဆန္းဆန္း
အဲဒီေနာက္ ၉၁ ေႏွာင္းပုိင္း KNU တပ္မဟာ (၃) နယ္ေျမဘက္ကုိ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ခဲ့ေသး တယ္။ ပထမအႀကိမ္ေတာ့ ေနာက္တန္းကေနၿပီး အေရွ႔မွာေရာက္ေနၾကတဲ့ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ပစၥည္းေတြ သြားပုိ႔ရင္း။ ေရွ႔တန္း၀န္းက်င္ စည္းရုံးေရးသေဘာပါ။ အင္အားထပ္ျဖည့္ဖုိ႔ ရဲေဘာ္ ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ လည္း ပါတယ္။ အဲဒီလမ္းမွာ က်ေနာ္ကစစ္ေၾကာင္းေနာက္ဆုံးေရာက္သြားၿပီး ေရွ႔ကသြားတဲ့ရဲေဘာ္ကုိ ေခ်ာင္းေသးေသးေလးအကူးမွာ မ်က္ေျချပတ္သြားေတာ့ ေခ်ာင္းရုိးအတုိင္းအထက္ဘက္ကုိတက္ၿပီး လမ္း လုိက္ရွာတာ လွ်ဳိေျမာင္ႀကီးတစ္ခုၾကားထဲကုိေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ္မိနစ္ ၃၀ ေလာက္ ေခ်ာင္းအတုိင္း ဆန္တက္သြားေတာ့ ေရညိွတက္ေနတဲ့ေက်ာက္တုံးႀကီးေတြက လူတပ္ရပ္နီးပါးေလာက္ အႀကီးႀကီးေတြ လူသူမေရာက္တဲ့ ေနရာတစ္ခုဘဲ။ က်ေနာ္လမ္းလြဲေနၿပီဆုိတာ ရိပ္မိလုိက္တယ္။ လာရာလမ္းအတုိင္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ဆင္းေတာ့ အေမွာင္ကသန္းေနၿပီ။ တဖက္ကုိဆက္သြားရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းေသးေသး ေလးကုိရွာေတြ႔ေတာ့ အျမန္တက္ၿပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲေလွ်ာက္ရေသးတယ္ အေရွ႔မွာဆက္သြားရမယ့္ ေျမလမ္းေလးေတြက သုံးခြျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ့ေရွ႔ကရဲေဘာ္ေတြက လမ္းျပသြားတဲ့အမွတ္အသား ရွိမရွိ ရွာၾကည့္ေသးတယ္။ ဘာမွမေတြ႔ဘူး။ အဲဒါမွဒုကၡ။ အဲဒီေဒသေတြက ရန္သူလည္းအခ်ိန္မေရြးေရာက္ႏႈိင္တဲ့ ေဒသျဖစ္တဲ့အျပင္ လမ္းမွားၿပီးရန္သူစခန္းဖက္ေရာက္သြားရင္ က်ေနာ့မွာေသနတ္တစ္လက္ထဲနဲ႔ လူ တစ္ေယာက္ထဲေလ။
က်ေနာ္ လမ္း၀ကသစ္ပင္ငုတ္တစ္ခုေပၚမွာထုိင္ၿပီး လမ္းသုံးခုကုိမ်က္ႏွာမူ ေသနတ္ ကုိေပါင္ေပၚတင္ၿပီး ေဆးေပါ့လိပ္ထုတ္ၿပီးမီးညွိေသာက္ရင္း ဘယ္လမ္းကုိလုိက္ရမလဲလုိ႔စဥ္းစားေနမိတယ္။ ညာဘက္အစြန္ဆုံး လမ္းက အေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ ကုိယ့္ဖက္ကုိေျပးလာတဲ့ အသံၾကားရေတာ့ က်ေနာ္လွမ္းၾကည့္လုိက္ တယ္။ ဟား… အညိဳနဲ႔အျဖဴေရာင္စပ္ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ပါလား။ အၿမီွးေလးက အျဖဴေရာင္ေလး။ အၿမီွးကုိရမ္း.. က်ေနာ္ကုိၾကည့္ၿပီးတ၀ုတ္၀ုတ္နဲ႔ေဟာင္တယ္။ သူထြက္လာတဲ့လမ္း အတုိင္းျပန္ေျပးသြား တယ္။ က်ေနာ္လွမ္းၾကည့္ေနတုန္းမွာ သူျပန္ထြက္လာၿပီးထပ္ေဟာင္ျပန္တယ္။ မ်က္ႏွာက်က ေျမေခြးလုိ ပုံစံမ်ဳိးေလး။ သူက သုံးႀကိမ္ေဟာင္လုိက္ ျပန္ေျပးလုိက္လုပ္ေနေတာ့ က်ေနာ္က ငါ့ကုိလာေခၚတာလား မသိဘူး။ ေခြးရွိရင္လူရွိမွာပဲဆုိၿပီး သူေျပး၀င္တဲ့လမ္းအတုိင္း ထလုိက္သြားတယ္။ ဆယ္ မိနစ္ေတာင္မရွိဘူး က်ေနာ္ ေခ်ာင္းက်ယ္ႀကီးတစ္ခုေဘးက ေျခတံရွည္ကရင္အိမ္တစ္လုံးကုိေတြ႔တယ္။ အဲဒီအိမ္ကေခြးေတြက ထုိးေဟာင္ေတာ့ အိမ္ရွင္ကရင္အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး ဆရာေလး ၀င္လာတာေနာက္က်တာ ပဲ။ ဆရာတုိ႔အဖြဲ႔ေတြ အေစာပုိင္းကတည္းက ျဖတ္သြားၾကတယ္၊ အခုဆုိ ရြာမွာ နားေနၾကၿပီထင္တယ္လုိ႔ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြထြက္ၿပီးႀကိဳတယ္။ က်ေနာ့ကုိ ညဖက္ေမွာင္ေနၿပီမုိ႔ အခ်င္းခ်င္း လူမွားၿပီးပစ္တာခတ္ တာေတြျဖစ္ႏႈိင္တဲ့အတြက္ သူ႔ဆီမွာဘဲညအိပ္ဖုိ႔တုိက္တြန္းတယ္။ သူ႔မိသားစု၀င္ေတြျဖစ္တဲ့ မိန္းမနဲ႔ကေလး ႏွစ္ေယာက္ေလာက္လည္္း တဲထဲကမီးဖုိေဘးမွာ မီးလွဳံေနၾကတာေတြ႔ရတယ္။ သူက အေတာ္ဘဲ ဆရာ ေရာက္လာတာ၊ က်ေနာ့ျမင္းႀကီးမနက္က ေသသြားလုိ႔ ျမင္းသားခ်က္ထားၿပီး စားမယ့္ဧည့္ သည္မရွိလုိ႔ ထမင္းတစ္ခါထည္းစားဆုိၿပီး ထမင္းေတြခ်က္ျခင္းခူးခပ္ေႂကြးတယ္။ က်ေနာ္ အရမ္းအလုပ္ျဖစ္ သြားတယ္။ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ ထမင္းေကာင္းဟင္းေကာင္းစား၊ မီးလွဳံၾကရင္း သူတုိ႔မိသားစုနဲ႔စကားလက္ ဆုံက်ၿပီး ညကုိးနာရီေလာက္ ေသနတ္ေဘးခ်၊ ေက်ာပုိးအိပ္ကုိေခါင္းအုံးၿပီး ပါလာတဲ့ေစာင္ပါးေလး ၿခံဳၿပီးအိပ္လုိက္ တာ မနက္ ၆ နာရီေလာက္မွ တစ္ေရးႏုိးေတာ့တယ္။ ကရင္တဲေတြက ၀ါးနဲ႔ေဆာက္ထားၾက တာဆုိေတာ့ တဲေပၚမွာလမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၀ါးသံတကၽြိကၽြိနဲ႔ေလ၊ အသံၾကားရင္ က်ေနာ္ဆတ္ကနဲ ႏုိးတာဘဲ။
က်ေနာ္စမ္းေခ်ာင္းေဘးကုိဆင္း ကုိယ္လက္သန္႔စင္လုိက္ၿပီး အထုတ္အပုိးျပင္၊ ခရီးဆက္ထြက္ဖုိ႔လုပ္ေတာ့ အိမ္ရွင္ အကုိကုိထပ္ေတြ႔တယ္။ သူက ရြာကနီးနီးေလး၊ ဘီးလင္းေခ်ာင္းကုိျဖတ္ၿပီး ေနာက္ဆယ္မိနစ္ ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္ရမွာလုိ႔ေျပာတယ္။ သူ႔ကုိေက်းဇူးတင္စကားေျပာရင္း မေန႔ကညေနကေတြ႔ခဲ့တဲ့ သူ႔ ေခြးေလးက ေခြးေခ်ာေလးဘဲလုိ႔ေျပာေတာ့ သူက “ဟာ.. ဆရာကလည္း၊ က်ေနာ့မွာ ကရင္ေခြးပိန္ပိန္ ေညာင္ေညာင္၊ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေကာင္ေတြဘဲရွိတာပါ။ ဆရာေျပာတဲ့ေခြးမ်ဳိးက ၿမိဳ႔ေပၚမွာ သူမ်ား ေတြေမြး တဲ့ေခြးမ်ဳိးေတြ။ အဲဒါက်ေနာ့ေခြးမဟုတ္ပါဘူး” ဆုိၿပီး သူ႔အိမ္ေအာက္က သူ႔ေခြးေလးေကာင္ကုိျပတယ္။ က်ေနာ္ၾကည့္ေတာ့ ဟုိေခြးမ်ဳိးတစ္ေကာင္မွမပါဘူး။ သူေျပာခဲ့သလုိ ေခြး၀ဲစားေတြခ်ည့္ဘဲ။ မေန႔က ေတြ႔ခဲ့ တဲ့ေခြးကဘာလဲဆုိတာ အခုအခ်ိန္အထိက်ေနာ္စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး။ အဲဒီလုိမ်ဳိး ထူးျခားတဲ့အေတြ႔အႀကံဳေတြ ကလည္းရွိေသး။
ေတာေခ်ာက္ေလသလား
က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ ရန္သူဆီကတုိက္ပြဲေတြမွာ သိမ္းထားတဲ့ ဂ်ီသရီးေသနတ္ေတြနဲ႔ က်ည္ဆံေတြ အဆင္သင့္ ရွိေနတယ္။ ဂ်ီသရီးကုိ က်ေနာ္တုိ႔သိပ္မႀကိဳက္ဖူး။ ေသနတ္က အရမ္းေလးလြန္းတာရယ္၊ ေတာတုိးတဲ့ အခါမွာ ဂ်ီသရီးေသနတ္ကရွည္လြန္းေတာ့ ဟုိခ်ိတ္ဒီခ်ိတ္နဲ႔ လႈပ္ရွားရတာမသြက္လက္ဖူး။ ေနာက္တစ္ ခ်က္ကေတာ့ ေသနတ္ေျပာင္းပူလာတဲ့အခါမွာ က်ည္ဆံဂ်မ္းျဖစ္ၿပီး ဆက္ပစ္လုိ႔မရတာေတြလည္းရွိတယ္။ တျခားေသနတ္ေတြမရွိတဲ့အခါေတြမွာေတာ့ လုိရင္လုိသလုိသုံးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ီသရီးေသနတ္က ေတာတြင္းေျပာက္ၾကားစစ္ဆင္ေရးေတြအတြက္ သိပ္ေတာ့ အသုံးမ၀င္လွပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းခ်ထားတဲ့ ၀န္းက်င္က ရြာသားေတြက ေနာက္ပုိင္းက်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ခင္မင္ၿပီး အ၀င္အထြက္ေတြရွိလာတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ကုိဘရီဆုိတဲ့ ရြာသားတစ္ေယာက္က လက္သိပ္ေျဖာင့္တယ္။ သူက က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာတစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ အဲဒီသိမ္းထားတဲ့ဂ်ီသရီးေသနတ္ေတြထဲက တစ္လက္နဲ႔ က်ည္ဆံေလးငါးေတာင့္ေလာက္ လာငွားၿပီး ေတာေကာင္ပစ္ အမဲလုိက္ေလ့ရွိတယ္။ သူထြက္တုိင္းလုိလုိ ေမ်ာက္တုိ႔၊ ေခ်တုိ႔ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုဆြဲၿပီး ျပန္လာတာပဲ။ က်ေနာ္က အမဲလုိက္တဲ့အလုပ္က တယ္ဟုတ္ပါလားဆုိၿပီး အဲဒီေဒသမွာ အထုိင္တာ၀န္ယူထားတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဖက္က ကုိဂါဆုိတဲ့အကုိႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ေတာ လုိက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာတယ္။ တစ္ညေန က်ေနာ္လည္းကုိဂါနဲ႔ေတာလုိက္မယ္ဆုိေတာ့ သူက ဟာ… ေကာင္းတယ္၊ က်ေနာ္လည္းအေဖာ္ရတာေပါ့လုိ႔ဆုိေတာ့ က်ေနာ္လည္းလုိက္သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ပဲခူးတုိင္း နယ္ဘက္လူေတြက နတ္တုိ႔ ထူးျခားတဲ့ဓေလ့ထုံးစံတုိ႔ကုိ အယုံအၾကည္ေတာ္ေတာ္ႀကီးၾကတယ္။ အဲဒီ ေဒသခံေတြအေျပာအရဆုိရင္ တစ္ခါက ဓေလ့ထုံးစံကုိေစာ္ေစာ္ကားကားသြားလုပ္တဲ့ ရန္သူစစ္ေၾကာင္း တစ္ခုလုံးေတာင္ အစရွာလုိ႔မရေအာင္ေပ်ာက္သြားခဲ့ဖူးတယ္ဆုိဘဲ။
က်ေနာ္က အဲဒါေတြကုိနားလည္တာမဟုတ္ဘူး။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ညပုိင္း ကုိဂါေနာက္ကုိလုိက္ၿပီး ေတာ လုိက္ထြက္ခ်င္တာတစ္ခုဘဲ။ ညေနပုိင္း က်ေနာ္တုိ႔စားေသာက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးမွ သြားမယ္ဆုိလုိ႔ ည ၇ နာရီေလာက္မွ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေအက ၄၇ ေသနတ္ တစ္ေယာက္တစ္လက္ဆြဲၿပီး ထြက္လာခဲ့ ၾကတယ္။ ေတာင္ေျခကုိေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေျခမ်က္ေစ့သာသာေလာက္ရွိတဲ့ ေခ်ာင္းေလးတစ္ခုကုိ ႏွစ္ေယာက္သားျဖတ္ၿပီး ေတာင္ေၾကာေပၚတက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေမွာင္ထဲမွာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေလးေတာင့္ထုိး တစ္လက္နဲ႔ ကုိဂါက ေရွ႔ကထုိးၿပီးေတာင္ေပၚတက္ ေတာတုိး က်ေနာ္ကေနာက္ကလုိက္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ညဖက္ ပုဇင္းရင္ကြဲသံေတြ ဆူဆူညံညံၾကားထဲမွာ ေတာေကာင္တစ္ေကာင္တစ္ေလ ေတြ႔လုိျငားနဲ႔ မ်က္ေစ့ ဖြင့္၊ နားစြင့္ၿပီး သြားၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေတာကုိ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္တုိးေနၾကတာ တစ္နာရီေက်ာ္၊ ႏွစ္ နာရီရွိသြားတဲ့တုိင္ေအာင္ ဘာဆုိဘာမွမေတြ႔ဘူး။ ညက ျမဴေတြႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ အေတာ္ေလးေအးေန ၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ကုိဂါက ညီေလး… ခန နားၾကမယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား အနား၀န္းက်င္က သစ္ ရြက္၀ါးရြက္ေျခာက္ေတြကုိစုၿပီး မီးပုံေလးဖုိၾကတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ပါလာတဲ့ေဆးေပါ့လိပ္ေလးေတြထုတ္ၿပီး မီးညိွေသာက္ၾကရင္း ေတာေကာင္ရွာမေတြ႔ျဖစ္ေန ေတာ့ တျခားသူေတြလည္းေတာလုိက္ေနၾကတာမ်ားေတာ့ ေတာေကာင္ေတြမရိွေတာ့တာျဖစ္မယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ္က “ကုိဂါေရ… ေတာကလည္း (လူေတြ)ေျခာက္လြန္းလုိ႔လားမသိဘူး။ ဘာဆုိဘာေကာင္မွကုိ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ေျပးကုန္ၾကၿပီထင္တယ္” လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ေနေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျပန္ထၿပီး လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔တုိးရင္းတုိးရင္း ႀကိမ္ေတာေတြထဲေရာက္သြားၿပီး က်ေနာ္ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ညပ္ေနၾကတယ္။ ႀကိမ္ဆူးေတြကုိ ပါလာတဲ့ဓားနဲ႔ခုတ္ရွင္းၿပီး တုိးသြားေပမယ့္ ခရီးမတြင္ ေတာ့ဘူး။ ကုိဂါက ညီေလး… ျပန္ၾကမယ္ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဆက္မသြားေတာ့ဘဲ ေနာက္ျပန္လွည့္ခဲ့ၾက တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လမ္းေပ်ာက္ေနၿပီ။ ဘယ္ကုိျပန္ထြက္ရမယ္ဆုိတာေတာ့ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေတာက ရႈပ္ေထြးသြားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့မွ အဆင္းလမ္းကုိျပန္ေတြ႔တယ္။ ေတာင္ေၾကာေပၚကေန ရြာသားေတြစခန္းခ်ထားတဲ့ တဲေတြကုိျပန္ေတြ႔ရေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျပန္ဆင္းလာၾက တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မနီးမေ၀းမွာ ‘ေခ်’ေဟာက္သံၾကားတယ္။ က်ေနာ္က ‘ေခ်’သံၾကားတယ္.. သြားပစ္ၾက မလားဆုိေတာ့ ကုိဂါက က်ေနာ့ကုိေခါင္းခါျပတယ္။ သူ႔ကုိျပန္ၾကည့္ေတာ့ သူကတစ္ခုခုစုိးရိမ္ေနတဲ့ပုံနဲ႔ေပါ့။
ေခ်ာင္းေလးကုိေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေခ်ာင္းကုိျပန္မျဖတ္ခင္ ကုိဂါက “ညီေလး… တစ္ခုခု ထူးဆန္းေန တာ သတိထားမိလား” လုိ႔ေမးတယ္။ က်ေနာ္ကေခါင္းခါျပေတာ့ သူက ဒီမွာၾကည့္ဆုိၿပီး သစ္ရြက္ေျခာက္ တစ္ရြက္ကုိ ေခ်ာင္းေရထဲကုိခ်လုိက္တယ္။ အဲဒီသစ္ရြက္က အထက္ကုိဆန္တက္သြားတယ္။ က်ေနာ္ လည္း မ်က္ေစ့လည္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ အဲဒီေခ်ာင္းေရက က်ေနာ္တုိ႔ျဖတ္ကူးလာတဲ့အခ်ိန္က အေန အထားနဲ႔ေျပာင္းျပန္ ျပန္စီးေနတာ။ က်ေနာ္တုိ႔ေခ်ာင္းေရကုိျဖတ္ကူးၾကေတာ့ ေရက ေပါင္လည္ ေလာက္ အထိ နက္ေနျပန္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ျပန္လာခဲ့တယ္။ ကုိယ္ေတြနဲ႔ခင္တဲ့ ရြာသားတစ္ေယာက္ရဲ့ တဲကုိေရာက္ ေတာ့ မနက္ ၂ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ အျပင္မွာလည္းအရမ္းေအးေနေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ သူ႔တဲေအာက္မွာ သစ္တုံးႀကီးေတြကုိ ဆုိင္ၿပီးဖုိထားတဲ့မီးပုံေဘးမွာ ခဏေလာက္၀င္ထုိင္ၾကတယ္။ ႏုိးလာတဲ့ အသက္ ၅၀ ၀န္းက်င္လင္မယားက က်ေနာ္တုိ႔ကုိထၿပီးႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဘယ္ကျပန္လာလဲေမးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာ လုိက္သြားၿပီး အျပန္၀င္တာလုိ႔ ေျပာျဖစ္တယ္။ ခနေနေတာ့ ဟာ… ဗုိလ္ႀကီးတုိ႔ တစ္ကုိယ္လုံးလဲ စုိရႊဲေနၿပီ။ ဘယ္ေခ်ာင္းမွာ ေခ်ာ္လဲလာၾကသလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္က ဒီအနားကေခ်ာင္းျဖတ္ကူးလာတာလုိ႔ေျပာေတာ့ သူတုိ႔တဟားဟားရယ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဗုိလ္ႀကီးတုိ႔က အေတာ္ေနာက္တာပဲ။ ဒီ ‘မဒမ’ ေခ်ာင္းက ေျခခ်င္း၀တ္ေလာက္ပဲ ရွိတာ” ဆုိေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ကုိဂါ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ၾကည့္လုိက္ၾကတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔က်မွ ေဒသအေတြ႔အႀကံဳရွိတဲ့ကုိဂါက က်ေနာ့ကုိျပန္ေျပာျပတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာင္ေပၚမွာ မီးလႈံေတာ့ က်ေနာ္က ေတာေျခာက္တယ္လုိ႔ေျပာခဲ့တဲ့စကားက မွားသြားတဲ့အတြက္ ေတာေျခာက္ခံရတာ တဲ့။ သူက က်ေနာ္မသိေအာင္ ဆုိင္ရာပုိင္ရာေတြကုိေတာင္းပန္ၿပီး လမ္းျပန္ေတြ႔ခဲ့တာဆုိဘဲ။ ေနာက္ၿပီး သူက အဲဒီညကၾကားရတဲ့ ေခ်ေဟာက္သံဆုိတာလဲ အသံက ပုံမွန္ထက္ၾသေနေတာ့ က်ားျဖစ္ႏႈိင္တယ္တဲ့။ က်ားက အသံတုလုပ္ၿပီးမွ်ားေခၚတတ္တယ္တဲ့။ အဲဒီအနား၀န္းက်င္မွာ လူေတြေျပာေနၾကတဲ့ ကုိးေတာင္ ေက်ာ္ရွိတဲ့ နတ္က်ားဆုိတာ သြားလာေနတတ္တယ္။ အဲဒီနတ္က်ားကုိပဲပစ္မယ္ဆုိၿပီး တျခားေတာေကာင္ ေတြေတြ႔တာေတာင္ ေရွာင္ၿပီး က်ားေနာက္လုိက္ရင္ ေတြ႔ရပစ္ရတတ္တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ အဲဒီက်ားကုိ ထိေအာင္ပစ္လုိ႔မရဘူးလုိ႔လည္း ၾကားခဲ့တယ္။
က်ေနာ္ မုဆုိးႀကီး
က်ေနာ္ေတာမခုိခင္က ရွစ္ဆယ့္ရွစ္အေရးေတာ္ပုံအၿပီး အစုိးရကဖြဲ႔ေပးထားတဲ့ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားအဖြဲ႔ရဲ့ ေလေသနတ္ကြင္းမွာ ေလေသနတ္ပစ္ သြားက်င့္ေလ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္ရယ္ ေအာင္ေက်ာ္ရယ္က အရွိန္ရ လာေတာ့ ေလေသနတ္အေတာ္ေလးေျဖာင့္လာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေနာက္လုိက္ေနၾကတဲ့ ရဲေထာက္လွမ္း ေရးေတြနဲ႔ ေလာင္းေၾကးစားေၾကးပစ္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ခဏခဏႏုိင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ ေရွ႔တန္းမွာ ေရာက္ေနတုန္း က်ေနာ္တုိ႔စခန္းထဲကေန ႀကိမ္ခုတ္တဲ့ရြာသားေတြရဲ့တဲစုကုိျဖတ္ၿပီး အမဲလုိက္ေလ့ရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေအာင္ေက်ာ္က အေပၚမွာလႈပ္ရွားေနတဲ့ ပစ္မွတ္ေတြျဖစ္တဲ့၊ ရွဥ္႔တုိ႔ ငွက္တုိ႔ကုိ ထိတယ္။ က်ေနာ္တစ္ခါမွမထိဘူး။ ငါးမွ်ားတာကလြဲရင္ အကုသုိလ္နဲ႔အက်ဳိးမေပးတာလားမသိ။ ညေနေစာင္း အသာ ေလး ေသနတ္လြယ္ ေတာတုိး၊ တစ္နာရီတစ္နာရီခြဲေလာက္ ျပန္ထြက္လာ။ အဲ ဘာေကာင္မွမရေတာ့ က်ေနာ္ အျပန္မွာ လမ္းေဘးကဍရင္ေကာက္ရြက္လုိ႔ ေခၚတဲ့အရြက္ေလးေတြကုိ ဟင္းခ်ဳိခ်က္ေသာက္ဖုိ႔ တစ္ေပြ႔ခူးခူးၿပီး ျပန္ခဲ့ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီလုိေတာတုိးေနတာ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာလာတယ္။ ရြာသားေတြ လည္း ရင္းႏွီးလာၿပီဆုိေတာ့ တစ္ရက္ က်ေနာ္ ညေနေစာင္း ထုံးစံအတုိင္းေသနတ္ေလးလြယ္ၿပီး ေတာထဲ အ၀င္ က်ေနာ့ကုိ “ဗုိလ္ႀကီး… ဍရင္ေကာက္ပစ္. သြားမလုိ႔လား” တဲ့။ က်ေနာ္လည္း မထူးေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ ေအးဗ်ာက်ေနာ္သြားပစ္တုိင္း ဍရင္ေကာက္ပဲရတယ္လုိ႔ သြားၿဖီးျပန္ေျဖရင္း ကုတ္ေခ်ာင္းကုတ္ ေခ်ာင္း ျပန္လစ္ခဲ့ရတယ္။ တြတ္ပီ ဒီေန႔ ကံမေကာင္းပါလား။
မုိးထဲေရထဲ
ေနာက္တစ္ေခါက္ေရွ႔တန္းကုိဆင္းေတာ့ ကုိယ့္ထက္ငယ္တဲ့ရဲေဘာ္ ကုိေဇာ္ေလးတစ္ေယာက္ လမ္းမွာတင္ ဖ်ားၿပီး မလုိက္ႏႈိင္ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္က ရန္သူ႔ထိမ္းခ်ဳပ္မႈေအာက္ကေဒသေတြဖက္ကုိ မေရာက္ေသးေတာ့ ေရွ႔ကသြားေနတဲ့စစ္ေၾကာင္းကုိ က်ေနာ္ ကုိေဇာ္ေလးကုိ ေစာင့္ေခၚၿပီးေနာက္ကလုိက္ခဲ့မယ္၊ သစ္ကုိင္းသစ္ ခက္ေတြနဲ႔ လမ္းခြဲေတြရွိရင္လမ္းျပေပးခဲ့ဘုိ႔မွာၿပီး ေျဖးေျဖးလုိက္ခဲ့တယ္။ ေတာထဲမွာ ညေနေလးနာရီ၀န္း က်င္ဆုိရင္ စၿပီးေမွာင္လာၿပီ။ မုိးေတြကလည္း ဖြဲဖြဲဖြဲဖြဲရြာေနတယ္။ ငါးနာရီခြဲေလာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ေခ်ာင္း ကေလးတစ္ခုကုိ လွမ္းျမင္ရတယ္။ ေခ်ာင္းေရကဒူးလည္ေလာက္ပါဘဲ။ ကုိေဇာ္ေလးက ထုိင္ခ်လုိက္ၿပီး ကုိျမတ္.. ခင္ဗ်ားဆက္သြားႏွင့္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ေတာ့ ဒီေန႔ဒီမွာဘဲအိပ္ေတာ့မယ္တဲ့။ က်ေနာ္က ဟာ… ေဟ့… ရြာက သိပ္မေ၀းေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ၅ မိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္ပါဦး ဆုိေတာ့ သူကမရေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔က်ေနာ္လည္း အနီး၀န္းက်င္မွာ မုိးခုိဖုိ႔ အပင္ႀကီးႀကီးတစ္ပင္ေအာက္ကုိ သူ႔ကုိပါ တြဲေခၚၿပီး၀င္ရတယ္။ မုိးကာေတြကုိ ယာယီအမုိးအျဖစ္ အေပၚမွာ ႀကိဳးေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္စာ ခ်ည္ေပးလုိက္ၿပီး။ သူ႔ကုိ ေပးနားလုိက္တယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ေျခရင္းဘက္မွာ ၀င္ထုိင္တယ္။ မုိးကသိပ္မလုံ ဘူး။ သူခ်မ္းေနေတာ့ က်ေနာ့ေစာင္ကုိပါသူ႔ကုိေပးၿပီး က်ေနာ့ပုခက္ကုိက်ေနာ္ ေစာင္လုိလုပ္ ၿပီးၿခံဳထားရ တယ္။ ေတာနက္ထဲမွာအိပ္ၾကရတာဆုိေတာ့ က်ေနာ္လည္းအိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ တစ္ညလုံးလုိလုိ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားလုိက္၊ ျပန္ထၿပီးကင္းေစာင့္လုိက္နဲ႔ေပါ့။ မုိးကလည္း တစ္စိမ့္စိမ့္ကုိရြာေနတာဆုိေတာ့ က်ေနာ့ တစ္ကုိယ္လုံးလဲ စုိထုိင္းထုိင္းျဖစ္ေနတယ္။ မနက္ ၅ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ကုိေဇာ္ေလးအိပ္ယာထလာတယ္။
က်ေနာ္က အေျခအေနဘယ္လုိလဲ။ သက္သာရဲ့လားဆုိေတာ့ သူက အဖ်ားက်သြားၿပီ၊ သြားၾကစုိ႔လုိ႔ျပန္ ေျပာရင္း အထုတ္အပုိးျပင္တယ္။ ရြာကုိ ၁၀ မိနစ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ သြားလုိက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ေရွ႔စစ္ေၾကာင္းကရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔တယ္။ က်ေနာ္အေအးမိၿပီး ဖ်ားပါေလေရာ။ ေရွ႔တန္း အထိုင္စခန္းေနရာကလည္း မေ၀းေတာ့ဘူးလုိ႔ၾကားထားေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေနာက္ကေျဖးေျဖးပဲ လုိက္ခဲ့ ေတာ့မယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔သြားႏွင့္ၾကလုိ႔ေျပာလုိက္တယ္။ က်ေနာ္ငွက္ဖ်ားျပန္တက္တယ္။ လမ္း ေလွ်ာက္ေန ရင္း တုန္ခ်မ္းေနေတာ့ ေနေရာင္ေအာက္ လမ္းေဘးကုိဆင္းၿပီး ေသနတ္ကုိေပါင္ၾကားထဲညွပ္၊ ပုဆုိးခ်ဳံၿပီး ၿခံဳေတြထဲမွာ ၀င္ေကြးရတယ္။ ျဖတ္သြားၾကတဲ့ဆင္သမားေတြက က်ေနာ့ကုိေတြ႔ေတာ့ ရဲေဘာ္ေလး ဘာျဖစ္လဲလာေမးၾကၿပီး သူတုိ႔ေရေႏြးႀကိဳၿပီး ငန္းေဆးတစ္ခြက္တုိက္သြားတယ္။ က်ေနာ္ သက္သာေတာ့ တစ္ခါ ထေလွ်ာက္ေပါ့။ အဲဒီမွာအေတာ္ဆုိးတယ္။ ေျခလွမ္းေလးငါးလွမ္းေလာက္ေလွ်ာက္တုိင္း ေခါင္းထဲမွာ တစ္ဒုံးဒုံးနဲ႔ တူနဲ႔လာထုေနသလုိခံစားရတယ္။ က်ေနာ္တစ္ေရြ႔ေရြ႔ပဲ ေလွ်ာက္ႏႈိင္ေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ တစ္ရက္ခရီးကုိ က်ေနာ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေလွ်ာက္ေနတာေလ။ ႏြားေလးခုိစခန္းကုိေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့ကုိ ဒီခရီးကုိ ဒီေလာက္ၾကာေအာင္လာရပါ့မလားဆုိၿပီး အရင္ေရာက္ေနၿပီးသား တျခားအဖြဲ႔ကတစ္ေယာက္က ေလွာင္ေျပာင္ေျပာတာေတာင္ခံလုိက္ရေသးတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ကုိျပန္ေျပာဖုိ႔ထက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေတာင္ မနဲျဖစ္ေနတာဆုိေတာ့ အနားယူလုိ႔ရမယ့္တဲတစ္ခုကုိဘဲဦးတည္ၿပီး လွဲအိပ္ေနလုိက္ရတယ္။
အဲဒီႏြားေလးခုိစခန္းမွာ ကုိထြဋ္တုိ႔လုိ လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ခင္မင္ခြင့္ရတယ္။ ကုိထြဋ္ ခ်က္ေႂကြးတဲ့ ပဲဟင္းက က်ေနာ္ေတာထဲမွာရွိစဥ္ စားရတဲ့အစားေသာက္ထဲမွာ လက္ရာအေျပာင္ေျမာက္ဆုံးေပါ့။ ကုလား ပဲကုိ အေစ့မပ်က္ အိေနေအာင္ခ်က္ထားတာ။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိေတြ႔တုိင္း ကုလားပဲဟင္းခ်က္ေႂကြးဖုိ႔ ပူဆာ ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီရဲေဘာ္ေတြအားလုံး စိတ္ထားေကာင္းၾကသလုိ ေႏြးေထြးၾကတယ္။ ညီရင္းအကုိေတြ ေတြ႔ေနရသလုိပါဘဲ။
ဒုတိယံပိငွက္ဆုိးဒဏ္
လမ္းမွာမုိးမိလာလုိ႔ဖ်ားေနတဲ့ၾကားက အတက္အဆင္းတစ္နာရီခြဲေလာက္ရွိတဲ့ ပတၱလားေတာင္ထိပ္ကုိ ရန္သူတက္လာမယ္သတင္းၾကားလုိ႔ အေပၚမွာရွိၿပီးသား တပ္ရင္းမွဴးကုိေရာဘတ္နဲ႔ အဖြဲ႔ဆီကုိလုိက္ရင္း ရန္သူျပန္ဆင္းသြားၿပီၾကားတာကတစ္ေၾကာင္း က်န္းမာေရးအေျခအေနကလည္းမေကာင္းေတာ့ ေနာက္ ေန႔ျပန္ဆင္းလာခဲ့တဲ့ၿပီး ေရွ႔တန္းေနာက္ထုိင္စခန္း ႏြားေလးခုိက လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲေဘာ္ေတြဆီအေရာက္ က်ေနာ္ ေနာက္သုံးရက္ထပ္ၿပီး သတိေမ့သြားျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ေရွ႔တန္းကုိေရာက္လာတဲ့ အသက္ သခင္ေက်းဇူးရွင္ ညြန္႔ေပါင္းအစုိးရျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဦးလွေဖ (ေပ်ာ္ဘြယ္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ၁၉၉၀) သာ အတင္းလူလႊတ္ၿပီးေဆးေတြသြား၀ယ္ခုိင္းတာမ်ဳိး အခ်ိန္မီမကယ္ခဲ့ရင္ က်ေနာ့ဇတ္လမ္းကၿပီးၿပီ။ ျပန္ ေကာင္းသြားေတာ့ ဗဟုိက ေနာက္ထပ္ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ၊ စစ္ခ်ီေတးေတြကုိဆုိေပးဖုိ႔ အေၾကာင္း ၾကားလာတာနဲ႔ ဗဟုိကုိျပန္မယ့္အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔နဲ႔ ျပန္လုိက္ခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ့ရဲ့ တန္ဖုိးရွိတဲ့ေတာ္လွန္ေရးကာလ ေျခာက္ရက္ကုိ ငွက္ဖ်ားစားသြားတယ္ေျပာရမလား။
က်ေနာ္အမုန္းဆုံး တိရိစၦာန္က ‘ျခင္’ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီက်ေနာ္တုိ႔ကုိ ေတာထဲမွာဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ေပးခဲ့ တဲ့ျခင္က မဲမဲအေကာင္ေသးေသးေလးေတြ။ အဂၤလိပ္လုိ အေနာဖလိ Anopheles လုိ႔ေခၚတယ္။ ငွက္ဖ်ား သယ္လာတဲ့ေကာင္ေပါ့။ ေဒသကုိလုိက္ၿပီးအေရာင္အေသြးကြာရင္သာကြာမယ္၊ ဒုကၡေပးပုံခ်င္းကေတာ့ အတူတူပဲ။ အဲဒီျခင္ေလးေတြက ၿခံဳေတြထဲမွာပုန္းေအာင္းေနၿပီး ညပုိင္းေရာက္မွ ထြက္ကုိက္ၾကတာ။ လက္ကုိလာကုိက္ေနလုိ႔ ပြတ္ခ်လုိက္ရင္ သုံးေလးေကာင္ပါလာတယ္။ အဲ... တစ္ခ်ဳိ႔ေနရာေတြမွာဆုိရင္ လမ္းသြားေနတဲ့လူကုိေတာင္ လုိက္ကုိက္တာေတြရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာထဲမွာအေနၾကာလာေတာ့ ျခင္နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး ႂကြမ္းလာတာတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒါက လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ အနားမွာ ပ်ံေနတဲ့ျခင္ကုိ လက္နဲ႔ဖမ္းတာ။ သူပ်ံေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကုိၾကည့္ၿပီး ဖ်တ္ကနဲလွမ္းဖမ္းလုိက္တာ။ ေဘးက မျမင္ဖူးတဲ့ လူက ထုိင္ၾကည့္ေနရင္ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ သုိင္းတတ္တယ္ထင္ေနဦးမယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေကာင္မဟုတ္ တစ္ေကာင္ေတာ့ အကုိက္ခံရမွာဘဲ။ ျခင္ေထာင္ေထာင္အိပ္တာထက္စာရင္ ေစာင္ေခါင္းၿမီးခ်ဳံၿပီး အိပ္ၾက တာဆုိေတာ့ ဒီအေကာင္ေသးေသးေလးေတြက လြတ္တဲ့အေပါက္က ၀င္ကုိက္ေနၾကတာေလ။ ခပ္ေၾကာင္ ေၾကာင္ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ကလြဲလုိ႔ ဘယ္သူမွ ေရွတန္းထြက္တဲ့အခါ ျခင္ေထာင္တုိ႔၊ ေခါင္းအုံးတုိ႔ကုိ အေလးခံၿပီး မသယ္ဘူး။ ေက်ာပုိးအိပ္ထဲမွာ သြားတုိက္ေဆးနဲ႔သြားတုိက္တံပါမယ္၊ ဘရိတ္ဓားပါမယ္၊ ဆပ္ျပာတုံးပါမယ္။ အုန္းဆီပါမယ္။ သူက တခါတေလ ေခါင္းလိမ္းရုံတင္မဟုတ္ဖူး၊ ေသနတ္တုိက္လုိ႔လည္း ရတယ္။ ဂ်ပန္ဖိနပ္တစ္ရံပါမယ္၊ အရပ္၀တ္တစ္စုံနဲ႔ ယူနီေဖာင္းတစ္စုံပါမယ္၊ ဗလာစာအုပ္နဲ႔ေဘာ့ပင္ပါမယ္၊ ေစာင္ပါးတစ္ထည္ပါမယ္၊ ဒါေလာက္ပါပဲ။ ဒါေတာင္ တစ္ခ်ဳိ႔ဆုိ မသယ္ႏႈိင္လုိ႔လမ္းမွာလြင့္ပစ္ခဲ့တာေတြ ရွိ ေသးတယ္။ ေၾကာပုိးအိပ္အျပင္ ဖ်င္နဲ႔အခုိင္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ဆံႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းသယ္ရမယ္။ စစ္ပစၥည္းေတြ ၾကည္ဆံေတြထည့္ထားတဲ့ အီကြင့္မန္႔တစ္ခုပါမယ္။ ေသနတ္တစ္လက္နဲ႔ က်ည္တစ္ခ်ဳိ႔ပါမယ္။ တစ္ခါတစ္ ေလလည္း လက္နက္ႀကီးက်ည္ေတြကုိ မွ်သယ္ေပးရတာရွိတာေပါ့။
xxxxxxxxx
ဆက္ပါဦးမည္....
�
No comments:
Post a Comment
mr.kyaingtun@gmail.com